Declarado deserto o Premio Lueiro Rey de Novela Curta 2013

O xurado da XX convocatoria do Premio Manuel Lueiro Rey  de Novela Curta acordou no día de hoxe deixar deserto o devantido Premio na convocatoria deste ano. Reproduzo a seguir a Acta da deliberación do xurado:

 

“ACTA DO XX PREMIO

MANUEL LUEIRO REY”

Novela curta en galego

 COMITÉ ORGANIZADOR:

 D. Miguel Ángel Pérez García

Presidente

Alcalde do Ilmo. Concello do Grove

 D. Alexandre Aguín Castro

Concelleiro de NNTT, Documentación e Patrimonio do Ilmo. Concello do Grove

 Dna. Marina Olga Aguín Núñez

Secretaria

Encargada da Casa da Cultura

 ENTIDADE COLABORADORA:

 D. Olegario Sotelo Blanco

Sotelo Blanco Edicións

 XURADO:

 D. Manuel Quintáns Suárez

Presidente

D. Francisco Martínez Bouzas

D. Armando Requeixo Cuba

Dª. Ánxela Gracián

D. Juan Tallón Salgado

  No Grove, sendo as 11:30 horas do día 23 de novembro de dous mil trece, reúnese o Xurado nomeado polo Concello do Grove, para ditaminar o XX Premio de novela curta “Manuel Lueiro Rey.

 O xurado, presidido por D. Manuel Quintáns Suárez e do que forman parte D. Francisco Martínez Bouzas, D. Armando Requeixo, Dna. Ánxela Gracián e mais D. Juan Tallón, gañador da edición anterior, acordou, por maioría, declarar DESERTA a presente convocatoria.

Tras un longo e profundo debate, os membros do xurado non atoparon os puntos de encontro necesarios que os conducisen á escolla dun orixinal como gañador. Secasí, este xurado quere recoñecer as calidades que puntualmente puido descubrir nalgunhas das obras presentadas a concurso, mais entende que non foron suficientes para xustificar a concesión dun galardón da traxectoria e o renome do Premio de Novela Curta Manuel Lueiro Rey.

Tamén si, este xurado quere congratularse do decidido apoio que as dúas entidades que avalan o premio, o Ilmo. Concello do Grove e mais a Editorial Sotelo Blanco, amosaron sempre e seguen amosando para o bo desenvolvemento do certame, confirmado polo feito de que xa estean preparándose as bases para a vindeira convocatoria no primeiro trimestre do 2014.

Noutra orde de cousas, o xurado, coincidindo coa vixésima convocatoria deste premio, o máis antigo de Galicia no seu xénero, quere mostrar publicamente o seu recoñecemento ao labor desempeñado na organización e edición do mesmo por todos aqueles que co seu traballo o fixeron posible ao longo destes anos, significando especialmente a dedicación profesional de Dna. Marina Aguín Núñez, responsable cultural para o premio do Ilmo. Concello do Grove, e mais Dna. Chelo Carreira e D. Xabier Vázquez, traballadores do selo editor que tan admirablemente axudaron a materializar os froitos deste certame.

 Dá fe do acto a secretaria do comité organizador, no Grove a 23 de novembro de dous mil trece.

 Asinan, así mesmo, a acta os membros do Xurado”

 

Juan Tallón, Premio Lueiro Rey de Novela Curta, 2012

O xornalista e narrador ourensán Juan Tallón (Vilardevós, 1975) obtivo no día de hoxe o Premio Lueiro Rey de Novela Curta,  na súa XIX edición, que convoca e organiza o Concello do Grove coa colaboración da Editorial Sotelo Blanco de Santiago de Composta. A novela de Juan Tallón, Fin de poema, foi galardoada por unanimidade dos membros do xurado, presidido por Manuel Quintáns e formado por Ánxela Gracián, Armando Requeixo, Mario Regueira e quen escribe isto. Actuou como secretaria, con voz pero sen voto a encargada da Casa da Cultura do Grove, Marina Aguí.  Tamén estivo presente o Concelleiro de Novas Tecnoloxías, Documentación e Patrimonio, Alexandre Aguín.  A novela foi elixida entre un total de vinte e cinco orixinais que se presentaron ao certame, baténdose o récord de participación.  Juan Tallón, que xa quedara finalista na convocatoria deste Certame no ano 2010 coa novela A pregunta perfecta (O caso Aira-Bolaño) editada por Sotelo Blanco Edicións, é autor asemade  da obra A autopsia da novela (Duen de Bux, 2007), de relatos premiados no Certame de Narración Breve Modesto R. Figueiredo e de varias novelas aínda inéditas. Malia a súa xuventude, é unha realidade xa consolidada da narrativa galega, nomeadamente porque a súa escrita sutúrase cos movementos estéticos máis vangardistas, para alén dos discursos narrativos compactos, pechados e canónicos tradicionais.

No caso da  novela hoxe galardoada, Fin de poema súmase ás tendencias da narrativa contemporánea de converter a literatos, e en xeral a artistas e intelectuais, en personaxes de ficcion. Sobre todo nesta última década hai unha grande floración de novelas onde o protagonista é un escritor ou un personaxe con intereses intelectuais. Escritores como Philip Roth, Paul Auster, J. M. Coetzee, Saul Bellow, Elena Poniatowska, Alan Hollinghurst, Col Toibin, David Lodge, Julian Barnes, Jacques-Pierre Amete, entre outros moitos, seguen nalgunha das súas novelas esta liña: novelistas que novelan a novelistas, artistas ou intelectuais. Unha tendencia representada igualmente na narrativa galega dos últimos anos, entre outras, por obras como El señor Lugrís e a negra sombra de Luís Rey Nuñez.

A trama novelesca de Fin de poema é unha ollada moi perspicaz, sempre ficcional, sobre fragmentos da vida de catro grandes poetas do século XX: Cesare Pavese, Alejandra Pizarnik, Gabriel Ferrater e Anne Sexton, no seu camiñar cara á destrución persoal e ao suicidio. A trama recrea anacos da vida persoal literaria, editorial dos mesmos, as angueiras, medos, os seus infernos (cancro, alcohol, psicose e paranoias), as súas experiencias vitais, as súas torturas, as súas tendencias suicidas, o seu camiño pola cerna da angustia ata chegar finalmente ao suicidio. Fin de poema está á altura da riqueza interna dos personaxes amentados, todos eles poetas cultos que sementaron unha enorme influencia entre os seus contemporáneos e nas xeracións posteriores. Fragmentos de existencias, xa que logo, deambulando entre a vida e a morte, ata chegar ao límite, ao muro onde todo comeza a fender. O texto busca narrar esa “fenda” que se produce nos suicidas, o que ten algo de reto existencial, porque ninguén sabe qué pasa nos instantes finais pola cabeza das persoas que van poñer fin a súa vida. Mais, por outra parte, o libro é unha declaración de amor á poesía, tanto por parte do autor como dos personaxes que, aínda nos intres finais, tratan de afondar nas consecuencias que motivaron, nalgún dos casos, o seu silencio poético.

A novela de Juán Tallón non é unha novela lineal senón fragmemtaria, mais cómpre dicir que na mesma existe un fío condutor ou un centro oculto que sutura estes fragmentos: a experiencia vital  enteiramente humana destes personaxes que lle confire unidade ao texto e que impide que se espallen dun xeito caótico. De forma, que ao final os diversos fargmentos son como teselas dun grande friso da desesperación  e da morte como única saída posible. Estrutura sen dúbida moi estudada, dividida en cinco  secuencias por autor e disposta de tal xeito que a intensidade se reparte ao longo de todo o texto. Unha proposta narrativa que favorece a vertixe do texto que acada puntos de intensidade  de forma regular. Non hai caídas da tensión narrativa e iso débese en parte ao modo no que se estrutura o relato.

Un texto no que hai metaliteratura: por exemplo o relato do proceso de creción poética de Alejandra Pizarnick. E trae asemade a conto a presenza doutros moitos escritores do século XX. Mais a novela non está afogada en textos poéticos, aínda que os hai, pero son sempre moi oportunos. É salientable así mesmo o emprego que se fai na novela, de técnicas minimalistas, sobre todo  da elisión ao xeito de Carver. A novela soamente relata dunha forma explícita, no peche da mesma, o suicidio do poeta, lingüista, matemático e editor catalán Gabriel Ferrater. O desenlace con relación ao resto dos protagonistas (Alejandra Pizarnik, Cesare Pavese e Anne Sexton) prodúcese ao longo da novela.

As diferentes capas de lectura que posúe o libro, permite incluso facer unha ollada da mesma en clave de Galicia. Coa presenza de personaxes reais ou ficcionais, presenza importante para algúns dos protagonistas nos seus intres decisivos, advírtese un intento do autor de ganduxar a novela ao noso país.

O xurado valorou por unanimidade o gran valor literario desta aposta narrativa que sairá á luz no vindeiro mes de xaneiro, editada por Sotelo Blanco Edicións,  e que supera de xeito incuestionable o intranscendente o sentimental, o comercial e as puras lambetadas narrativas.

Premio Lueiro Rey de Novela Curta, 2012

Despois da volta á normalidade tanto na  convocatoria como na  resolución e adxudicación do Premio Manuel Lueiro Rey de Novela Curta, grazas en boa medida ao bo e dilixente facer da técnica de cultura do Concello, Marina Aguín Núñez co apoio institucional da coorporación, acaba de ser convocada polo Concello do Grove a edición deste ano 2012 do devandito Premio, o máis veterano e un dos máis prestixiosos dentro da súa categoría.

A convocatoria de Premio ten como finalidade honrar a memoria de Manuel Lueiro Rey, axudando asemade á promoción da literatura galega e dos seus autores. Colabora co Concello do Grove Sotelo Blanco Edicións que se reserva o dereito de publicación da obra ou obras premiadas.

As bases da convocatoria deste ano, na que o Premio Lueiro Rey acada a XIX edición, pódense ver pinchando aquí.

Ao longo destes anos teñen sido premiados moitos autores e autoras, tanto noveis como consagrados da literatura de noso. A título informativo, ofrezo esta relación de autores e obras galardoadas:

 

RELACIÓN DE PREMIADOS NO CERTAME LITERARIO DE

NOVELA CURTA MANUEL LUEIRO REY

 

1º (1992): MANOEL RIVEIRO LOUREIRO: O Encerro

2º (1993): MARIANO J. M. CABRERO FIGUEIRO : Historia de Zeltia

3º (1994): XOAN XOSÉ PIÑEIRO COCHÓN : Reciclador

4º (1996): ROSA ANEIROS DÍAZ: Xogo de espellos

5º (1997): FRANCISCO CASTRO VELOSO: Play Back

6º (1998): INMACULADA LÓPEZ SILVA: Canción de amor india

7º (1999): JOSÉ LUIS ÁLVAREZ PÉREZ: De maxia e de obras

8º (2000): MANUEL ANXO DARRIBA BLANCO: Velada do Billarista

9º (2001): SANTIAGO JAUREGUIZAR ORTIZ DE ZARATE: Breve crónica universal da clase obreira

10º (2002): XABIER LÓPEZ LÓPEZ: O mono no espello.

11º (2003): Mª DO PILAR BUELA PIEDRA: Ácaros Verdes

12º (2004): TERESA MOURE PEREIRO: A xeira das árbores

Finalista: PAULINO MARTÍNEZ PEREIRO: Sinfonía Cíclica

13º (2005): MANOEL RIVEIRO LOUREIRO: Xullo-Agosto

Finalista: XURXOí SIERRA VELOSO: Licor de abelá con xeo

14º (2006): MARIÑA PÉREZ REY: Canícula

Finalista: XAVIER FRANCO ALONSO: Aínda

15º (2007) RAMÓN CARIDE OGANDO: O Frío Azul

16º (2008) AN ALFAYA: Area Quente

17º (2010) CHELO SÚAREZ MUIÑOS: As horas rotas

Finalista: JUAN TALLÓN: A pregunta perfecta (O Caso Aira-Bolaño)

18º (2011) MARIO REGUEIRA: Outono aquí

 

“Outono aquí” de Mario Regueira, premio Lueiro Rey de novela curta 2011.

Onte, 28 de xaneiro, na Casa do Concello do Grove, nun acto que recobrou a solemnidade, o agarimo e a xusta loanza da nosa lingua e da figura de Manuel Lueiro Rey de anteriores convocatorias, fíxoselle entrega a Mario Regueira do Premio acadado na edición deste ano. Así mesmo no acto tivo lugar a primeira presentación en sociedade da obra galardoada, Outono aquí, unha novela con moitas amavías literarias e ganduxada con plurais fíos diexéticos, entre eles unha intelixente recordación das responsabilidades do pasado, como xa sinalei no seu día.

Ocasións haberá para comentar máis polo miúdo a novela de Mario Regueira. Arestora reproduzo a presentación editorial, mais sen esquecer aqueles versos de Manuel Lueiro Rey, solidarios cos esquecidos deste mundo, cos loitadores e nos que a espada e a canción brillan por igual:

“Todos xuntos compañeiros.

Nunca é tarde, sempre é cedo.

Labregos e mariñeiros

Temos que mata-lo Meco”

“Cando a literatura se reviste coa pel da música, xorde Outono aquí, novela que, dende un íntimo dialogo entre sociedade, identidade e individuo, asume a escrita da modernidade, por esa fuxida de todo intento de solideza, como se todo, voces e silencios, acabasen por se esluír no ar da desmemoria do que fomos, seres nados en aldeas feridas pola coitelada sangrante de autovías mal trazadas, que obrigan aos seus habitantes a asumiren todas as formas imaxinables de deshumanización nos barrios obreiros das cidades emerxentes.

Mario Regueira

Guillerme vese obrigado a viaxar a Gante, unha anónima cidade europea, un lugar con prazas, estatuas, castelos turísticos e barrios obreiros, tan igual e tan diferente coma calquera outro, para recuperar unha herdanza que lle pertence de seu e escoitar tamén as palabras de perdón de Xoán, o seu exitoso irmán músico, mais nesa viaxe non só atopará a verdade dos feitos, senón tamén unha man cálida e amable que o axuda a saír da espiral da vertixe e, sobre todo,  a cicatrizar tantas feridas abertas”

 (Mario Regueira, Outono aquí, presentación editorial)